உண்மையின் கண் மூடட்டும் 
எனைக் கண்டுகொள்ள யாருமில்லையடா கண்ணா
மென்று செரித்திட முடியவில்லை
மனத் திண்ணம் வேண்டுமடா - அது
ஊர் கொண்டாட எனக்கொரு பொழுது வேண்டாம்
கள்வனெனச் சொல்வதேன்
வாழ்க்கை எனும் பெரும் கடலில் 
முன்னது புகழ் பேசியே இந்நாள் கழித்திடும் கூட்டத்தின் நடுவினில்
பெரு ஞாயிறு ஒளி முகமே
ஆடையற்று அருவியில் நீராடிட 
பெரும்
இரைச்சலைப் பிழிந்து காதுகளின் நரம்பு வழியாக செலுத்தி மூளையின் பாதைகளில்
நிரம்பியிருக்கும் மூங்கில் காடுகளில் ஓங்கி வளர்ந்திருக்கும் கிளைதனில்
துளையிட்டு வண்டு சென்றதை பின்தொடர அது ராகமென உருமாறி உடலெல்லாம் உணர்ந்து
பூத்தலின் பின் அதிலிருந்து வெளிப்படும் வாசத்தின் மயக்கம் கள் விட கடு
போதை தலைக்கேறி காண்பது யாவும் கற்பனைக் குதிரையின் கடிவாளமற்ற வேகத்தின்
மீதமர்ந்து பயணப்படும் தூரங்களின் நுழைவாயில் புதிர்களைச் சமைத்து வைத்துக்
காத்திருக்கும் எதிர் காலத்தின் தேய், வளர் பிறை பிம்பங்களின் இருள்
முடிச்சுக்களை கட்டவிழ்க்கும் மெல்லிய விரல் தொடுகையின் சுகம் யாழினை
மீட்டும் நரம்பென மேவிப் பரவும் மன ஆற்றில் மூழ்கி கசிந்துருகும் நீரின்
தழுவலானது நின் வண்ணக் கூழாங்கற்கள் ~~~
அதீத சுமை இழுக்கும் பொதி வண்டியின் முன்னில் வாயில் நுரை ஒழுகும்
எண்ணங்களைக் கடந்து செல்லும் நடை பாதையின் இடையில் நில்லாது நகர்ந்தபடி
சிறுநீர் கழிக்கும் சுடுவெயில் தகிப்பில் பிரார்த்தனையின் செரிமான அசைவுகளை
சுழற்றும் சாட்டை அடியின் வலி அடங்கும்முன் வால் திருகி விரைந்திடச்
செய்யும் நீங்காத் திமில் ரணங்களின் இழுவையில் இரு விழியில் வழியும்
கண்ணீரைத் துடைக்கும் புழுதிக் காற்றின் பிசுபிசுப்பில் அசையும் கழுத்து
மணியின் ஓசையின் நன் இசையில் லகித்திருக்க இயலாது எதிர் வரும் பள்ளங்களில் முகம்
விழுங்கி கடந்திட அடுத்தடுத்த மேடுகளின் பெருத்த செங்குத்துக் கோடுகள்
தாழ்வினை சுட்டிக் காட்டி தலை தொங்க விடுவது இயல்பாகையில் நிழல் மிதக்கும்
மரங்களின் இடைவெளியில் துளியும் கிட்டாத ஓய்வின் நிலையதனை தழுவிடும்
ஊமையின் சொற்கள் எந்த வடிவினில் மொழி பெயர்ப்பதென்பது புலப்படாத நீள்
பயணத்தின் இரு கைகோர்பின் பிடியில் பங்கிட்ட தூரங்களின் சிலுவை வடிவினை
தொழுவதற்கு மனமிறங்கிடா ஐந்தறிவுக் கூற்றில் ஆறறிவு கூட்டில் அடைப்பட்டு
அளவற்ற வியர்வையறியா இளைப்புற்ற பெரும் மூச்சு சப்தத்தில் முனக்கும்
மூக்கணாங்கயிற்றின் எரிச்சலின் துயர் களையாது தூக்கிச் சுமந்த எல்லையின்
முடிவில் அவன் கையிலிருந்து அவன் கைகளுக்கு அடிமாடாய் ~~~
சூதென்பது யாதென்பது 
இரவில் குதிக்கும் விண்மீன் மழைத்துளி
ரயில் ஜன்னலாய்
நிரந்தரமாய் நிறைந்திருக்கும் நினைவுகளில்
மேடென்று பள்ளமென்று பாராது வீசிடும் தென்றலாய்
அழகிய அதிகாலை தாள் பணிந்து
நறுபட்ட நூலிலிருந்து அவிழும் மழைத்துளியாய் நழுவி
எழுதி வைத்துவிட்டேன்
நோய்மை வந்தென்னை நெருங்கிடாது 
